WIELKA TRÓJKA WYSP KANARYJSKICH – TENERYFA, GRAN CANARIA I LANZAROTE

W 2025 r. na Wyspy Kanaryjskie przybyło ok. 15,7 mln turystów zagranicznych, z czego prawie 90 proc. odwiedziło Teneryfę, Gran Canarię lub Lanzarote. Przyciągają ich nie tylko słoneczna pogoda przez niemal cały rok, lecz także świetne plaże z wszelkimi udogodnieniami, niecodzienne krajobrazy wulkaniczne i dobra kuchnia. Co jeszcze decyduje o popularności tych miejsc? Spróbujemy odpowiedzieć na to pytanie w naszej opowieści o trzech najczęściej odwiedzanych wyspach archipelagu Wysp Kanaryjskich.

 

Po odwiedzeniu brzegów Orinoko, pasm górskich Peru i pięknych dolin Meksyku przyznaję, że nigdzie nie widziałem obrazu bardziej różnorodnego, bardziej harmonijnego i bardziej atrakcyjnego dzięki rozmieszczeniu masy roślinności i skał – tak w swoich zapiskach z podróży na Teneryfę z 1799 r. niemiecki przyrodnik i podróżnik Alexander von Humboldt (1769–1859) wspominał położoną na północy wyspy Dolinę Orotawy (Valle de la Orotava). Współcześni turyści podziwiają w tym zakątku sosny kanaryjskie, lasy wawrzynowe, gaje palmowe, tarasowe uprawy winorośli, plantacje bananów i dzikie plaże z piaskiem w kolorze gorzkiej czekolady.

Dolinę Orotawy średnio przez 127 dni w roku pokrywa warstwa chmur, sponad których wyłania się sylwetka jednej z najważniejszych atrakcji archipelagu. Na sięgający 3718 m n.p.m. wulkan El Teide, najwyższy szczyt Hiszpanii, zawozi turystów kolejka linowa (teleférico), która zatrzymuje się na stacji górnej La Rambleta (3555 m n.p.m.). Na sam wierzchołek góry wejdziemy tylko z uzyskanym wcześniej pozwoleniem. Wulkan zlokalizowany jest na terenie Parku Narodowego Teide (Parque Nacional Teide) o powierzchni 189,9 km², od 2007 r. wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. To najczęściej odwiedzany park narodowy Hiszpanii (ponad 5 mln gości w 2024 r.). Dla turystów przygotowano tutaj 41 tras pieszych, 26 punktów widokowych oraz 2 centra informacyjne, w których można poznać procesy wulkaniczne oraz florę i faunę parku. U stóp wulkanu mieści się 3-gwiazdkowy Hotel Parador de Las Cañadas del Teide, należący do hiszpańskiej państwowej sieci Paradores.

 

SPOTKANIE Z HISTORIĄ I KULTURĄ

Spod El Teide, drogą TF-21 na północ, w ciągu ok. 45 min dotrzemy do La Orotavy – stolicy największej w dolinie gminy zamieszkałej przez 42 514 osób (2025 r.). Tamtejsze zabytkowe centrum, od 1976 r. objęte ochroną jako obiekt historyczno-artystyczny, należy do najlepiej zachowanych na archipelagu. Przykuwający uwagę dwiema dzwonnicami Kościół Niepokalanego Poczęcia (Iglesia de la Concepción) uchodzi za wzór wyspiarskiego baroku. Znamienity przykład kanaryjskiej architektury miejskiej stanowi XVII-wieczny Dom Balkonów (Casa de los Balcones), przyozdobiony charakterystycznymi elementami rzeźbionymi z drewna sosny kanaryjskiej (tea de pino canario). Mieści się w nim muzeum historii i tradycji oraz sklepik, w którym można nabyć lokalne pamiątki, takie jak ceramika, koronki, biżuteria, słodycze, likiery czy kosmetyki naturalne. W budynku byłego XVIII-wiecznego Klasztoru św. Benedykta z Nursji (Convento de San Benito Abad) urządzono Muzeum Rzemiosła Iberoamerykańskiego (Museo de Artesanía Iberoamericana de Tenerife – MAIT). Strome, brukowane uliczki wiodą stamtąd do pochodzących z XIX stulecia Ogrodów Victoria (Jardines Victoria, Jardines Marquesado de la Quinta Roja). Na najwyższym z siedmiu tarasów znajduje się Mauzoleum Masonów (Mausoleo Masónico). Z tego miejsca rozpościera się przepiękny widok na panoramę La Orotavy oraz uwielbiany przez miejscowych taras najstarszej cukierni Wysp Kanaryjskich – założonej w 1916 r. „Casa Egon”.

Plac przed neoklasycystycznym budynkiem Urzędu Miasta (Ayuntamiento) co roku w czerwcu zamienia się w unikatowe dzieło sztuki. Lokalni artyści usypują tam ogromny, kolorowy dywan z wulkanicznych piasków. Ta zapoczątkowana w 1919 r. tradycja została w 2007 r. wpisana do Księgi rekordów Guinnessa jako największy obraz z naturalnych piasków. W Dzień Dywanów (Día de las Alfombras), związany z obchodami Bożego Ciała, można zobaczyć także 36 mniejszych kompozycji z kolorowych kwiatów, którymi mieszkańcy przyozdabiają ulice. W 2026 r. święto odbędzie się 11 czerwca. La Orotavę warto odwiedzić również 14 czerwca, gdy jej uliczkami przejdzie folklorystyczna procesja ku czci patronów miejscowości: św. Izydora Oracza (San Isidro Labrador, ok. 1082–1172) i bł. Maríi de la Cabeza (Maríi Toribii, zm. 1175 r.). Tego dnia mieszkańcy zakładają barwne stroje ludowe.

GDZIE ŻYCIE PŁYNIE WOLNIEJ

La Orotava jako jedyna na archipelagu należy do Międzynarodowej Sieci Miast Dobrego Życia Cittàslow, zrzeszającej 312 miejscowości w 33 państwach. Jako alternatywę dla wszechobecnego pośpiechu promuje się tam zrównoważony rozwój, ochronę przyrody i kultury oraz więzi społeczne.

Region Orotawy odwiedzany jest też ze względu na tradycyjną gastronomię. Najlepiej spróbować jej w lokalach o nazwie guachinches, które otwiera się na kilka miesięcy w roku w rodzinnie prowadzonych winnicach. Można tam spróbować takich potraw, jak ropa vieja (ciecierzyca duszona z ziemniakami i szarpaną wołowiną), costillas con papas y piña (żeberka z ziemniakami i kukurydzą), pulpo guisado (gotowana ośmiornica) i mięsa z grilla opalanego drewnem. Smakosze powinni wybrać się do Orotawy w kwietniu, gdy odbywają się Targi Serów (Feria del Queso de Canarias).

Czasy Humboldta pamięta też historyczne centrum oddalonego o 6 km Puerto de la Cruz, uznawanego za kolebkę turystyki na Wyspach Kanaryjskich. Budynki kolonialne w tym mieście sąsiadują z nowoczesnymi hotelami. Promenada Paseo San Telmo o długości 300 m prowadzi od popularnej wśród surferów plaży Martiánez do centrum miejscowości. Turyści lubią korzystać z uroków słońca również na terenie awangardowego kompleksu basenów ze słoną wodą, zaprojektowanego przez Césara Manrique (1919–1992), kanaryjskiego malarza, architekta i wizjonera. W okolicach urokliwej rybackiej dzielnicy La Ranilla z kolorowymi domkami uplasowały się restauracje reprezentujące kuchnie z pięciu kontynentów. Na przyozdobionym palmami skwerze Plaza del Charco można potańczyć przy muzyce na żywo. Z historycznej części miasta pojazd stylizowany na pociąg przewozi turystów do prywatnego ogrodu zoologiczno-botanicznego Loro Parque, odwiedzonego w ubiegłym roku przez ponad 1,3 mln osób.

 

DZIEDZICTWO UNESCO

Innym miastem, do którego zawitał Alexander von Humboldt, jest położona na północnym wschodzie La Laguna (San Cristóbal de La Laguna). Miasto zostało w 1999 r. wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. Uwagę zwracają majestatyczne pałace, np. Palacio de Nava, łączący elementy baroku, neoklasycyzmu i manieryzmu. W XVII-wiecznym Palacio de Salazar (Casa Salazar) mieści się siedziba kurii biskupiej Teneryfy. W pochodzącym z XVI stulecia budynku Casa Lercaro znajduje się oddział Muzeum Historii i Antropologii (Museo de Historia y Antropología – MHA). Tutejszy Kościół Niepokalanego Poczęcia (Iglesia de la Concepción) z 1511 r. jest najstarszą świątynią na wyspie. Warto zwiedzić również miejscową katedrę (Santa Iglesia Catedral de San Cristobal de La Laguna) pod wezwaniem patronki miasta, Matki Bożej Uzdrowienia Chorych (Nuestra Señora de los Remedios). Ten neoklasycystyczny i neogotycki, betonowy budynek podczas renowacji skończonej w 2014 r. otrzymał kopułę z włókien polipropylenowych.

Kilkanaście kilometrów na wschód od La Laguny wznosi się masyw Anaga (Macizo de Anaga, z Cruz de Taborno na czele – 1020 m n.p.m.), należący do najstarszych geologicznie części wyspy. Na obszarze blisko 49 tys. ha i obejmującym otaczające go wody utworzono w 2015 r. rezerwat biosfery UNESCO, szczycący się największym zagęszczeniem gatunków endemicznych w Europie.

 

KOSMOPOLITYCZNA STOLICA

Postrzępione wierzchołki Anagi przykuwają uwagę pasażerów luksusowych statków wycieczkowych, które zawijają do portu stolicy wyspy, Santa Cruz de Tenerife. Zwiedzanie tego ponad 210-tysięcznego miasta rozpoczynają oni od skweru Plaza de España, który zdobi laguna z morską wodą zaprojektowana przez szwajcarskie studio Herzog & de Meuron. Architektoniczną wizytówkę stolicy stanowi przypominająca gmach Opery w Sydney siedziba Orkiestry Symfonicznej Teneryfy – Auditorio de Tenerife Adán Martín projektu Santiaga Calatravy. Odbywa się tam m.in. Międzynarodowy Festiwal Muzyki (Festival Internacional de Música de Canarias), a od września do maja wystawiane są opery. Mniej więcej 10-minutowy spacer dzieli nas od emblematycznej hali targowej Mercado de Nuestra Señora de África. Znajduje się tam ponad 200 stoisk z owocami tropikalnymi, warzywami, ziołami, serami, wędlinami, ciastami i jedzeniem na wynos. W podziemiu stragany uginają się pod stosami ryb i owoców morza. Można usiąść przy barze i degustując lokalne wina, patrzeć, jak kucharz przyrządza langostinos (krewetki tygrysie), zamburiñas (przegrzebki), navajas (podłużne małże, tzw. brzytwy), chocos (mątwy), almejas (małże) lub ostras (ostrygi).

W lutym lub w marcu miasto żyje obchodami karnawału, który uznawany jest często za drugi co do wielkości na świecie, po tym w Rio de Janeiro. Funkcję plaży miejskiej pełni położona na wschód od stolicy, w osadzie San Andrés, plaża Teresitas (Playa de Las Teresitas). W latach 70. jej naturalny ciemny piasek wymieniono na jasny – saharyjski.

Do godnych polecenia miejsc do kąpieli na wschodnim wybrzeżu należą osłonięte falochronami żwirkowe plaże w Candelarii, oddalonej o 20 min jazdy samochodem od stolicy. Znajdująca się tam Bazylika Matki Boskiej z Candelarii (Basílica de Nuestra Señora de la Candelaria), patronki Wysp Kanaryjskich, stanowi popularny cel pielgrzymek. Dobre warunki do korzystania z uroków Atlantyku znajdziemy też w pobliskim miasteczku Puertito de Güímar. Przylega do niego interesujący obszar chroniony Malpaís de Güímar, obejmujący tereny pokryte chropowatą, poszarpaną lawą bazaltową, tzw. aa, i porośnięte głównie słodkimi tabaibami (hiszp. tabaiba dulce, łac. Euphorbia balsamifera) i wilczomleczem kanaryjskim (tzw. maczuga Herkulesa, hiszp. cardón, łac. Euphorbia canariensis).

W tym regionie warty odwiedzenia jest również park etnograficzny z piramidami schodkowymi (Pirámides de Güímar), założony przez Thora Heyerdahla (1914–2002), norweskiego etnografa i podróżnika, pasjonata antropologii, archeologii i dawnych kultur. Znajduje się tutaj sześć piramid schodkowych oraz ogród botaniczny z wyjątkową kolekcją roślin trujących. W muzeum poświęconym ekspedycjom twórcy parku można podziwiać replikę wykonanej z papirusu łodzi Ra II, którą w 1970 r. dopłynął z zachodniego wybrzeża Afryki (z Maroka) do wyspy Barbados.

 

RAJ DLA MIŁOŚNIKÓW PLAŻOWANIA

Zagospodarowane turystycznie słoneczne południe Teneryfy zadowoli nawet najbardziej wymagających wczasowiczów. Na wybrzeżu Costa Adeje dominują 5-gwiazdkowe hotele międzynarodowych sieci. Cztery tutejsze restauracje mogą się pochwalić gwiazdką Michelina. Jedna z nich, „El Rincón de Juan Carlos”, ma nawet dwie gwiazdki. Dzieciom (i nie tylko) rozrywek dostarczy Siam Park, zaprojektowany w stylu starożytnych tajskich budowli i będący największym parkiem atrakcji wodnych Europy, zajmującym powierzchnię aż 185 tys. m². Spełniające najwyższe standardy plaże El Duque i Torviscas zostały uhonorowane prestiżową Błękitną Flagą. Promenadą można przejść do sąsiedniego letniska, Playa de las Américas. Zapewnia ono zróżnicowaną ofertę miejsc noclegowych i szereg rozrywek o każdej porze dnia i nocy. Liczne bary, dyskoteki, kluby plażowe i szkoły sportów wodnych przyciągają młodszych turystów i grupy przyjaciół. W pobliskim Los Cristianos (z bardziej lokalną atmosferą) znajduje się port rybacki. Z tutejszego nabrzeża odpływają promy na sąsiednie wyspy. Przeprawa na najbliżej położoną La Gomerę trwa jedynie 50 min.

 

SZLAKIEM KOLUMBA

Prom z Los Cristianos przypływa do blisko 10-tysięcznej stolicy wyspy, San Sebastián de La Gomera, która w 1492 r. była bazą Krzysztofa Kolumba (1451–1506) przed jego pierwszą podróżą w kierunku Nowego Świata. W domu, w którym podobno mieszkał, Casa de Colón, urządzono muzeum sztuki prekolumbijskiej. Warto wyruszyć na samochodową eskapadę po wyspie trasą 35 punktów widokowych (miradores). W położonym na północy Mirador de Abrante odważni wchodzą na szklaną platformę o długości 7 m. Zawieszona na skale na wysokości 620 m n.p.m., oferuje spektakularne widoki na dolinę Agulo, ocean i sylwetkę wulkanu El Teide. W Mirador de Los Roques podziwia się pięciu „skalnych strażników” – wyłonione w wyniku procesów erozyjnych pomniki przyrody uformowane z zakrzepłej lawy wulkanicznej miliony lat temu. W tych okolicach rozpoczyna się obszar zajmującego blisko 40 km² Parku Narodowego Garajonay (Parque Nacional Garajonay). Wpisany w 1986 r. na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO, stanowi największe na archipelagu skupisko lasów wawrzynowych. W restauracji strefy rekreacyjnej o nazwie „Laguna Grande” można posłuchać języka gwizdanego (silbo gomero) – wciąż żywej na wyspie formy komunikacji. Spragnieni kąpieli w oceanie dojadą w ciągu 35 min do Playa de Santiago. Miejscowość szczyci się skąpaną cały rok w słońcu najdłuższą plażą na wyspie (ok. 1 km długości) i 18-dołkowym polem golfowym. Tecina Golf ma opinię jednego z trzech najlepszych ośrodków golfowych Wysp Kanaryjskich. Przy plaży znajduje się luksusowy „Club Laurel” z basenem otoczonym łożami balijskimi. Nietypową atrakcję stanowi elegancko zagospodarowana jaskinia dla dwojga, którą można zarezerwować na romantyczny posiłek. To części 4-gwiazdkowego Hotelu Jardín Tecina, zaprojektowanego w zgodzie z tradycyjną, wyspiarską architekturą. Serwowane w jego restauracjach („Club Laurel”, „La Tasca”, „Buffet Las Viñas”, „Barbacoa Alisios” i „Restaurante Gara”) owoce i warzywa uprawiane są we własnym gospodarstwie ekologicznym.

 

DRUGA STOLICA

Zaledwie 10 min jazdy samochodem dzieli nas od kameralnego lotniska (Aeropuerto de La Gomera – GMZ), obsługującego jedynie loty wewnątrz archipelagu. Możemy się z niego wybrać na inną z wysp odwiedzonych przez Kolumba, Gran Canarię. Jej stolica, Las Palmas de Gran Canaria, zamieszkała przez 381 868 osób (stan na 2025 r.), jest największym miastem i drugim ośrodkiem administracyjnym archipelagu (razem z Santa Cruz de Tenerife). W XVI-wiecznym pałacu Casa de Colón, wznoszącym się w historycznej części o nazwie Vegueta, gdzie ponoć gościł słynny odkrywca, funkcjonuje muzeum poświęcone wyprawom Kolumba i związkom Wysp Kanaryjskich z Nowym Światem. Na pobliskim Placu św. Anny (Plaza de Santa Ana) warto zwiedzić katedrę (Catedral de Canarias, Santa Iglesia Catedral-Basílica de Canarias). Jej budowę rozpoczęto ok. 1497 r., jednak z powodu braku funduszy prace przerwano w 1570 r. W XIX-wiecznej hali targowej Mercado de Vegueta szczególną uwagę przykuwa kolorowy stragan kupca, który zaopatrywał królewskie dwory i pałace prezydenckie w uprawiane na Gran Canarii owoce tropikalne. Inny interesujący targ, Mercado del Puerto, mieści się w północnej części miasta. Jego konstrukcję z kutego żelaza w 1891 r. wykonała ta sama francuska firma, która stworzyła paryską wieżę Eiffla. Tutejsze stoiska z kuchniami z różnych stron świata stanowią popularne miejsce spotkań. W pobliżu rozpoczyna się 3-kilometrowa, złocista plaża Las Canteras. W 1927 r. urzekła ona Agatę Christie (1890–1976), która jako jedna z pierwszych uprawiała tu surfing. Znana pisarka opanowała tę sztukę podczas podróży na Hawaje i do Południowej Afryki. Południową część kąpieliska wieńczy okazały budynek pałacu kongresowego – audytorium, Auditorio Alfredo Kraus. Odbywa się tam m.in. Międzynarodowy Festiwal Filmowy (Festival Internacional de Cine de Las Palmas de Gran Canaria, najbliższa, 25. już edycja: 23 kwietnia–3 maja 2026 r.). W dzielnicy Tafira Alta położony jest największy w Hiszpanii ogród botaniczny – Jardín Botánico Canario Viera y Clavijo. Na powierzchni 27 ha zgromadzono ponad 10 tys. gatunków roślin, w tym blisko 600 endemicznych dla archipelagu.

ŻYCIE W JASKINIACH

Drogą GC-15 w stronę górzystego centrum Gran Canarii, nazywanej „kontynentem w miniaturze”, dojedziemy do położonego w okolicach trasy GC-600 parkingu Cruz de Los Llanos. Znajduje się tam jeden z przystanków autobusu dowożącego turystów w pobliże pomnika przyrody – skały Roque Nublo (1813 m n.p.m.). Przed wycieczką należy uzyskać bezpłatne pozwolenie wstępu na szlak, dostępne na stronie internetowej www.reservasroquenublo.com. Po 40-minutowym podejściu dotrzemy do sięgającego ponad 80 m bazaltowego monolitu będącego geologicznym symbolem wyspy. Uważa się, że stanowił on obiekt kultu jej dawnych mieszkańców. Prehistoryczną kulturę regionu przybliży nam wizyta w Artenarze, gdzie ma siedzibę Centrum Informacyjne Risco Caido i Świętych Gór Gran Canarii (Centro de Interpretación de Risco Caído y las Montañas Sagradas de Gran Canaria). Ośrodek prezentuje informacje o obszarze 18 tys. ha, na którym znajduje się 8 głównych stanowisk archeologicznych z ok. 1,5 tys. jaskiń z epoki troglodytów. Krajobraz kulturowy tego stanowiącego ponad 11 proc. powierzchni wyspy zakątka został w 2019 r. wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. W Risco Caído znajduje się unikatowy kompleks 21 jaskiń wydrążonych w tufie wulkanicznym, które pełniły rolę domostw, spichlerzy i miejsc kultu ludów berberyjskich przybyłych na wyspę ok. I w. n.e. Do najważniejszych należy jaskinia nr C6, której wierną replikę można zwiedzić we wspomnianym Centrum Informacyjnym. Wpadające do jej otworu światło oświetla inskrypcje skalne. Archeolodzy uważają, że był to prehistoryczny kalendarz astronomiczny. Muzeum Etnograficzne (Museo Etnográfico de las Casas Cuevas de Artenara) prezentuje, jak wyglądało życie w jaskiniach 100 lat temu. Pobliska Acusa Seca stanowi jedną z większych do dziś zamieszkałych osad troglodyckich. Można tam nawet wynająć którąś z jaskiń zaadaptowanych na mieszkania wakacyjne.

W GÓRACH…

Klimatycznym miejscem na nocleg będzie również oddalona o 15 km Tejeda, położona w głębi ogromnej kaldery wulkanicznej. W 2015 r. wpisana została na listę najpiękniejszych wiosek Hiszpanii. Jest też jednym z miejsc, gdzie najwcześniej (w styczniu i lutym) zakwitają drzewa migdałowe. W lokalnej cukierni, w piecu opalanym drewnem, wypieka się ciastka z dodatkiem migdałów. Robi się z nich także bienmesabe – gęstą pastę z dodatkiem miodu, żółtek jaj, skórki z cytryny i cynamonu.

Aż 43 proc. powierzchni wyspy Gran Canaria objęte zostało ochroną jako rezerwat biosfery UNESCO. Poza Artenarą i Tejedą jednym z wyróżniających się zakątków tego obszaru jest usytuowana na zachodzie gmina Agaete. Tutejsza słoneczna dolina – Valle de Agaete – to jedyne miejsce w Europie, w którym uprawia się kawę. Sąsiednia wioska rybacka Puerto de las Nieves zachwyca białymi domkami z niebieskimi okiennicami oraz basenami urządzonymi na terenie dawnych salin. Znana jest również z pozostałości skały zwanej Dedo de Dios (z hiszp. Palec Boga), uszkodzonej w listopadzie 2005 r. podczas burzy tropikalnej Delta. W czasie jazdy na południe wzdłuż zachodniego wybrzeża drogą GC-200 warto zjechać do punktu widokowego Mirador del Balcón. Można z niego podziwiać widoki na lawowe klify ukształtowane w ciągu stuleci przez ocean w formę przypominającą smoczy ogon.

W okolicach Mogán znajduje się odrestaurowany XIX-wieczny młyn – Molino Quemado. Urządzono w nim muzeum poświęcone historii produkcji gofio, popularnej na archipelagu mąki z prażonych ziaren zbóż (najczęściej kukurydzy i pszenicy). Tego przysmaku można spróbować w miejscowej kawiarence, która serwuje brunch z wyspiarskich specjałów. W menu znajdziemy m.in. wytwarzany z dodatkiem enzymu roślinnego rzemieślniczy ser Flor de Guía, kiełbasę do smarowania chorizo de Teror, pomidory, awokado i mango uprawiane w dolinie Agaete czy chleb z pieca opalanego drewnem z wioski Tasarte.

 

…I NAD OCEANEM

Na obfitującym w długie godziny zachodniego słońca wybrzeżu gminy Mogán znajdują się popularne miejscowości wypoczynkowe. Usytuowane przy niewielkim porcie rybackim spokojne Puerto de Mogán wyróżnia się tradycyjną architekturą oraz piątkowym bardzo popularnym targiem. Jego poprzecinane kanałami i mostami centrum nazywane jest „Wenecją Wysp Kanaryjskich” lub „małą Wenecją”. Osłonięta falochronem plaża z jasnym, drobnym piaskiem i płytką przy brzegu wodą idealnie nadaje się na kąpiel również z małymi dziećmi. Kursujące pomiędzy czterema portami promy stanowią przyjemną alternatywną formę eksplorowania sąsiednich kurortów. Szklane dno, w które wyposażone są pływające na tych trasach katamarany, pozwala na obserwację podwodnego życia. Region Puerto de Mogán oferuje możliwość uprawiania szeregu sportów nautycznych, takich jak kajaki morskie, flyboard (wodne deski odrzutowe), skutery wodne, stand up paddle (SUP – deski napędzane za pomocą wiosła), parascending (parasailing – loty spadochronowe za motorówką). Dwie z 16 plaż tego odcinka wybrzeża: Anfi del Mar i Playa de Amadores, otoczone są okazałymi palmami i mają piasek przywieziony z Karaibów. Z tej drugiej promenada prowadzi do żywego kurortu Puerto Rico, wyróżniającego się rozbudowaną bazą noclegową, handlową i rozrywkową. Rodziny z dziećmi mogą wybrać się na rejs, żeby zobaczyć delfiny, lub do parku rozrywki Angry Birds, w którym znajdują się liczne zjeżdżalnie i tyrolka. W oddalonym o 15 min drogi samochodem Costa Taurito mieści się aquapark Los Lagos de Taurito Park.

 

PRZEDSMAK SAHARY

W południowej części gminy San Bartolomé de Tirajana położone są dwa kurorty należące do najpopularniejszych na archipelagu: Maspalomas i Playa del Inglés. Ich połączona plaża rozciąga się na blisko 6 km i jest najdłuższą na wyspie. Znamienitą atrakcję regionu stanowi zajmujący 400 ha Specjalny Rezerwat Przyrody Wydm w Maspalomas (Reserva Natural Especial de las Dunas de Maspalomas). Obejmuje on przypominające pustynię i sięgające 15 m wysokości wydmy składające się z materii organicznej, jeziorko z oceaniczną wodą będące siedliskiem ptaków oraz oazę palmową. Pochodząca z XIX stulecia latarnia morska Faro de Maspalomas mieści muzeum etnograficzne i sklep z rzemiosłem. Na zachód od niej usytuowany jest kurort Meloneras, zapewniający spokojny wypoczynek w hotelach 5- i 4-gwiazdkowych. Liczne dyskoteki i kluby Playa del Inglés nie zawiodą turystów spragnionych życia nocnego. Co roku gości tam turniej siatkówki plażowej Sunset Beach Beach Volley Camp Gran Canaria (najbliższa edycja w styczniu 2027 r.). Wydzielono także strefy dla surferów i naturystów. W regionie można wybrać się również na wycieczkę lekkimi pojazdami buggy, quadami lub jeepami, pojeździć konno lub na wielbłądzie.

 

WYSPA WULKANÓW

Przejażdżki na wielbłądach proponowane są turystom też na trzeciej z tytułowych wysp – Lanzarote. Karawany wychodzą z Echadero de Los Camellos, położonego w jej północno-zachodniej części. Erupcje z XVIII i XIX w. upodobniły ten teren do powierzchni Marsa. W miejscu, gdzie lawa zalała całe wioski, wytyczono 14-kilometrowy Szlak Wulkanów (Ruta de los Volcanes). Turyści przez panoramiczne szyby autokarów oglądają skutki wybuchów z lat 1730–1736. Nie wolno zwiedzać tych okolic samodzielnie, ponieważ temperatura pod powierzchnią osiąga 250˚C, a na głębokości 13 m dochodzi nawet do 600. Można się o tym przekonać w punkcie nazywanym Islote de Hilario, gdzie włożone do dołka siano jest szybko pochłaniane przez ogień, a wylana między kamienie woda natychmiast zmienia się w parę i unosi niczym gejzer. Jeszcze większą atrakcję stanowi możliwość spróbowania potraw przyrządzanych na grillu zasilanym bezpośrednio ogniem z wulkanu. Dysponuje nim restauracja „El Diablo”, z której roztaczają się panoramiczne widoki na okoliczne wzgórza. Podobnie jak trasa po wulkanach, została ona zaprojektowana przez wspomnianego kanaryjskiego architekta i działacza ekologicznego, Césara Manrique. W 1974 r. utworzono na tych terenach park narodowy (Parque Nacional de Timanfaya) o powierzchni 5107 ha, odwiedzany przez ok. 1,5 mln turystów rocznie.

ARCHITEKTURA W HARMONII Z NATURĄ

Co ciekawe, ta sucha wyspa nie zawsze była tak popularna jak jej bogatsze, zielone siostry. Nazywano ją „Kopciuszkiem Wysp Kanaryjskich”. Aby to zmienić, od końca lat 60. zaczęto tworzyć sieć atrakcji turystycznych. Współpracujący z władzami wyspy Manrique zadbał o to, żeby każda z nich reprezentowała symbiozę przyrody z architekturą i sztuką. Jameos del Agua to kompleks jaskiń, w których urządzono audytorium, restaurację i basen w kształcie laguny. Znajduje się tam też podziemne jeziorko zamieszkałe przez endemiczne ślepe kraby, tzw. jameitos (Munidopsis polymorpha). W zdegradowanym kamieniołomie zaprojektowano Ogród Kaktusów (Jardín de Cactus) z blisko 5 tys. sukulentów z całego świata. W miejscu dawnego wojskowego punktu obserwacyjnego z bateriami artyleryjskimi, nazywanego Batería del Río, na 479-metrowym klifie ze skał wulkanicznych w masywie Famara posadowiono platformę widokową Mirador del Río, zbudowaną z lokalnego kamienia. Roztaczają się stamtąd spektakularne widoki na archipelag Chinijo. Największa z jego wysepek – La Graciosa – jest zamieszkała przez ponad 700 osób, ale nadal nie ma na niej dróg asfaltowych.

Na Lanzarote szosy wydają się zrobione z lawy. Nie ma przy nich tablic reklamowych ani słupów elektrycznych. Wysokość większości budynków zgodnie z lokalnymi przepisami nie przekracza dwóch pięter. Na wybrzeżu pomalowane na biało domki mają niebieską stolarkę okienną, z kolei we wnętrzu wyspy – zieloną. W utworzonej w pięciu wulkanicznych bańkach pierwszej rezydencji Césara Manrique (będącej jego domem od 1968 do 1988 r.), Taro de Tahíche (Casa del Volcán), działa fundacja jego imienia (Fundación César Manrique).

W krajobrazie wyspy wyróżniają się też winnice. Winorośle otacza się kamiennymi murkami. Wulkaniczne popioły, w których posadzone są krzewy, gromadzą dzięki temu poranną rosę. To jedyny sposób nawadniania winnic w regionie La Geria. Uczęszczana przez ok. 300 tys. osób rocznie Bodega La Geria jest najczęściej odwiedzaną winnicą w Hiszpanii.

Lokalnych win możemy spróbować również w wiejskich domach kultury zwanych teleclub, których nazwa wywodzi się stąd, że dawniej tylko tam dostępne były telewizory. Obecnie mieszczą popularne wśród miejscowych restauracje. Serwuje się w nich typowe kanaryjskie przysmaki, takie jak papas arrugadas (pomarszczone ziemniaki z sosami mojo), garbanzas (garbanzos – gulasz z ciecierzycy), carne de cabra (koźlina), conejo frito (smażony królik), mięsa z grilla i świeże ryby.

 

NA PLAŻĘ I PO PAMIĄTKI

Ze względu na stosunkowo niewielkie rozmiary wyspy z każdego miejsca będzie blisko do plaży i atrakcji turystycznych. Większość hoteli skupionych jest w trzech kurortach. Najpopularniejszy, centralnie położony Puerto del Carmen posiada aż osiem kąpielisk. Można uprawiać tu snorkeling i parasailing, nurkować, pływać motorówką, jeździć na rowerze. Szczególną atrakcję położonego na południowym zachodzie wyspy letniska Playa Blanca stanowi bliskość dzikiego, spektakularnego wybrzeża półwyspu Papagayo. Perełką najmniejszego kurortu, Costa Teguise, jest stylowy placyk z ogródkami restauracyjnymi, Pueblo Marinero, którego współtwórcą był wspomniany César Manrique. Dużą popularnością wśród turystów cieszy się również wielki niedzielny bazar odbywający się w oddalonej o 14 km miejscowości Teguise. Założona w 1414 r. jako jedno z pierwszych miast na archipelagu, była stolicą wyspy do 1852 r. Znajdują się tam znamienite przykłady tutejszej architektury. Należy do nich XVIII-wieczny Palacio Spínola z muzeum kanaryjskiego instrumentu szarpanego timple. Do wizytówek współczesnego administracyjnego centrum wyspy, Arrecife, należy historyczna dzielnica rybacka z jeziorkiem Charco de San Ginés wypełnionym wodą oceaniczną. Warto zobaczyć również XVIII-wieczny most o unikatowej dla Wysp Kanaryjskich konstrukcji z ułożonych w stosy kamieni – Puente de Las Bolas, a także wzniesiony w XVI stuleciu Zamek św. Gabriela (Castillo de San Gabriel) – siedzibę Muzeum Historii Arrecife (Museo de la Historia de Arrecife).

Mam nadzieję, że prezentując niektóre atrakcje dostępne na najpopularniejszych z Wysp Kanaryjskich, zachęciłam was do odwiedzenia tego pięknego archipelagu. Z pewnością odkryjecie na nim wiele interesujących miejsc.

Joanna Cybulska-Mika

www.wyspy-szczesliwe.pl